Are you running with your legs, or with your heart?

Deze vraag stelt een vrolijke energieke vrouw mij rond de 23 kilometer tijdens de marathon van New York. Vlak voor ‘The Wall’. Wat een briljante vraag op dat moment. Want, dood of de gladiolen in NY, ik zal hem uitlopen. Maar inderdaad, ik loop op dat moment op kracht van mijn benen en brein. Doorgaan. De vraag haalt mij acuut uit mijn hoofd. En ik bedenk weer hoe tof het is dat ik hier loop. Überhaupt hoe leuk het leven is. In New York. Thuis. Ik versnel weer en loop in 4.13 de marathon lachend uit…..op hartslag en maximaal 14 km training.

New York, 6 november 2016. Sta ik aan de start van de meest genoemde-ooit- in-je–leven-doen-marathon. Ik geloof het zelf niet. Maar het lijkt een logisch resultaat van vele beslissingen in het jaar 2016. Beslissingen vanuit het hart genomen. En ja, beetje creatieve denkkracht erbij om er te komen.

Vanuit het hart denken dus. Huh, wat?! Ja, dat kan ik. Heb ik geleerd dit jaar. Hele gave stappen gezet daardoor. Waaronder heel veel stappen in NY. Maar nu nog dus vanuit het hart rennen. Dat bleek op km 23 een dingetje. En voorafgaand aan de keukentafel.

Want NY rennen is dan wel een bucketlist ding, financieel ook wel een punt van orde. Vol enthousiasme open ik begin september de offerte. Opgevraagd na mijn last-minute-idee-NY-te-gaan-lopen. De getallen zijn helder. Met een gezin met drie kinderen is een groot deel van het vakantiebudget op. Dus…

Vonk in het brein, breed denken. Broer in NY? Check. Logeeradres geregeld. Ticket? Check. Met gespaarde airmiles van partner geboekt (heb ik ook wat aan al die zakenreizen). Startbewijs? Check. (Geholpen overigens door een briljant verjaardagskado: een jaar lang 42,2 euro per maand op mijn rekening.)

Doe het dit jaar. Punt. Woorden als toetssteen voor mijn keuzes. Beslissingen te nemen, uit te voeren, niet te overdenken. NY, here I come!

De start met de woorden van Frank Sinatra raken: If I can make it here, I can make it anywhere… Ik zuig de energie op. En ga van start. Op 14 km schema. En het gaat geweldig! Ik hou mijn hartslag in de gaten, niet te snel gaan. Ik vlieg en de streeftijd is onwaarschijnlijk. Het kan dus. Gewoon 3 x 14 km lopen, dan ben ik er. En op hartslag. Dat is namelijk mijn ‘race strategy’.

Welcome tot the Wall

20 mile, een bord: Welcome tot the Wall. De ironie ontgaat mij niet. Willis Avenue Bridge. Dat is het lastige aan de marathon. Je weet dat het komt. Hoewel geïnspireerd mindfull en op hartslag te lopen, volop te genieten (ook zeker gedaan) en energie op te zuigen van het publiek en de muziek was er op punt 23 km echt even een vergadering met mijzelf nodig. Dus toen een onbekende vrolijke vrouw vroeg “Mary Jane, (mijn bijnaam gedurende 42,195 km. Marjanne voor insiders), are you running with your legs or with your heart? was dat precies wat ik nodig had.

Want ik loop de marathon op hartslag. En maximaal 14 kilometer. En doe dit omdat ik rennen gewoon echt heel erg leuk vind.

Vanaf dat punt stond ik weer aan om te gaan. Denk aan thuis, voel de energie. En loop in constant tempo, vanuit het hart, door naar Central Park. Ik voel me sterk. Na de finish bel ik meteen naar huis. Ik laat de emotie even de vrije loop. Het is goed.

The day after, geen last. Dat wil zeggen, niet meer dan normaal. Ik voel me goed en besluit dat dit mijn nieuwe ritme wordt. Geen lange schema’s meer, in het hier en nu en op hartslag. Op de weg naar huis koop ik de New York Times, die publiceert alle finishers in de krant op Marathon Monday.

18.362. M. Roel- 39F-Ned. 4.13.51. Een plek met een verhaal.

Marjanne Roel

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

New York, New York

Frank Sinatra galmt in mijn hoofd. Want – in het kader van Volg je hart(slag) en Doe het dit jaar. Punt. – besluit ik last minute mijn marathonambities dit jaar om te gooien. Amsterdam skip. Ik ga naar New York. Geholpen overigens door een briljant verjaardagskado van mijn vader: een jaar lang 42,2 euro per maand op mijn rekening, startkapitaal voor de marathon des Marathons, New York in 2017. Om – als ik 40 wordt- een van de dingen te kunnen realiseren van mijn bucketlist. Daar kan ik dus niet op wachten, ik ga nu.

Finishing is you’re only fucking option

nyHeel relaxt aan het trainen met het schema, ik train dit jaar immers met het 100- dagen schema van sportrusten. Goed vol te houden, meer energie en lol in de trainingen. Lalalala, als het niet lukt in Amsterdam, nou dan lukt het niet. Denk ik nog. Tot ik realiseer dat ik echt naar New York ga….F%&^K! Dat is best andere koek. Hoewel ik altijd gefinisht ben, weet dat ik die 42,195 km aan kan, bekruipen mij ineens toch zenuwen. Want he, no way dat ik uitstap in de Marathons des marathons. En is 14 km. dan genoeg?

Het boek weet raad

Niet gerust op het geheel pak ik na mijn duurloop het boek de marathon revolutie weer uit de kast. En ja, godzijdank, er staat in dat je ongeveer halverwege een halve marathon mag lopen. Gewoon op je marathonhartslag. Ik tel snel, check de kalender, mijn gewijzigd schema (verlengd met 3 weken), en wat blijkt ik zit nu ongeveer op de helft.  Ik plan meteen een 21,1 km. training in. En dat gaat goed! Het werkt….

Vertrouwen

Ik neem mij voor het schema tot het eind vol te houden, te vertrouwen op mijn hartslag, mijn verbeterde verbranding, ervaring, de verhalen van anderen en de energie die ik over heb door anders te trainen goed op te slaan. De effecten zijn bijzonder, ik kan tegenwoordig zelfs zonder ontbijt 13 km rennen. Fantastisch.

Ik ben er klaar voor. M – Day, 6 november 2016.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Volg je (hart)slag, dat klopt altijd?!

Begin van dit jaar las ik een blog met de titel: Doe het dit jaar. Punt.

Geïntrigeerd door deze wovolg je hartorden (geweldig mantra) dacht ik: Ja. Inderdaad. Ik ga het anders doen. En wel dit jaar. Puntje van orde: hoe kom ik van denken naar doen?

Volg je hart! Zo’n lekker credo wat iedereen aanhangt. Want dat klopt altijd. Yeah right, maar mijn gezond verstand maakt beslissingen vanuit mijn hart helemaal niet zo gemakkelijk. Want stel jezelf die vraag maar eens: Wat zegt je hart? Fase 1: Plaatje helder, het klopt. Power. Gaan. Doe het dit jaar. Punt. Fase 2: Dat dan overeind houden. Zonder alle overige breinactiviteiten de volle ruimte te geven. Van die onzekere beren met tegeltjeswijsheden die wijzen op de gevaren en (on)mogelijkheden. En daarmee het antwoord op de oorspronkelijke vraag volledig laten vertroebelen. Fase 3: Ik ga even rennen.

Want dat helpt. Running is mijn hobby en een van mijn passies. Schept orde in wanorde. Het brengt mij nieuwe wegen. Stop. Vonk in het brein. Ik ga iets heel anders erbij doen, en dat combineer ik dan met wat ik al kan en weet. Fris denken.

In de opleiding tot runningtherapeut cursus leer ik over het samenspel van verstand en emotie, hart en beweging. Herprogrammering van het reptielenbrein. Zaken die ik als vanzelfsprekend ervaarde in een nieuw perspectief. Sterker, de conceptuele inzichten zijn zelfs toepasbaar in het werken in organisaties, wanneer je de organisatie als ‘mens’ zou beschouwen. Want daar spelen vandaag de dag dezelfde complexiteiten.  Herprogrammering, organisatieontwikkeling in de kern. Dat terzijde overigens. Maar wel interessant.

Nog steeds onderweg. Onverwacht kruispunt. Zelfde rondje lopen of afslaan? Hartslag daalt, ik sta stil. Kans grijpen om nieuwe routes te verkennen? Blijf bewegen. Ik sla af en neem afscheid. Van veel toffe collega’s. Dank!

Volg je hart. Het blijft mij puzzelen. Wat nu? Tijd voor grondige reflectie. Middel: lopen. Ingeschreven voor de marathon van Amsterdam. Ik trek het ‘volg-je-hart-concept’ volledig door. Geïnspireerd door de marathonrevolutie ga ik dit jaar trainen op basis van mijn hartslag en train maximaal 14 km. Sneller worden door langzamer en minder km te lopen. Huh? Ik struikel bijna over mijn voeten. Hoezo, volg je hart? Kan niet waar zijn. Maar als ik versnel (normaal tempo loop) zit mijn hartslag volgens het schema te hoog… Boeiend overigens, volg je hart(slag), maar wel binnen de gewenste bandbreedte. Om over na te denken. Wat wil het leven mij nu vertellen.

Douwe Bob zingt inmiddels vrolijk rond in mijn hoofd ‘.., Slow down sister, ..’ Gek word ik ervan, het is niet te doen. Volhouden. En zowaar, na enkele weken, het werkt! Teruggaan in intensiteit brengt vanzelf focus. Om je heen kijken levert verassende ontmoetingen & inzichten op. En nieuwe mogelijkheden. Ik versnel.

Volg je hart(slag), het klopt altijd. Met als resultaat nieuwe wegen en uitdagingen. En wellicht een PR in Amsterdam ;).

Ik ben onderweg.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Laat het los, laat het gaan..

Het Plan

7.15 Wekker gaat. Vandaag start een nieuw perspectief in mijn leven. Of eigenlijk, ik ga weer eens ervaren hoe het ooit was. Voor het eerst in bijna 10 jaar helemaal alleen thuis. Ik ben weleens op pad en weg, maar alleen thuis. Dat gevoel haal ik niet eens meer terug uit de grijze massa in mijn hoofd. Twee dagen, 1 nacht. Ik weet me bijna geen raad met deze onverwachte vrijheid, dus besluit mij acuut te beperken (ik weet immers niet beter meer) en plan deze dagen met uiterste zorgvuldigheid. Vandaag kids uit logeren brengen, doorrijden naar mijn werk, er liggen stapels die ik kan wegwerken, er zijn geen eindtijden, ik hoef met niemand rekening te houden. Geen kaartenhuis die in kan storten, ik ben flexibel, good food in de tas, hopelijk rond 17.30 naar huis. In de avonduren staat een lange duurloop door bos en duin gepland, aansluitend in bad met goed blad. Of boek, afhankelijk van stemming en voortschrijdend inzicht. Zeker op tijd naar bed en morgenochtend fris op de fiets naar het werk. Tijd voor Me Myself and I. Dat was het plan. Een erg goed plan vond ik zelf. Tot 10.15.

De Realiteit

10.15 Kaartenhuis stort in. De telefoon gaat: “Goedemorgen, u heeft gisteren de eerste hulp bezocht met uw dochter S?” Eerste reactie in mijn hoofd: wat attent dat ze nabellen. “Ja, het zit zo, we bellen namelijk even want bij een tweede beoordeling van de foto blijkt toch dat vingertopje scheef te staan. Ze staat morgenochtend 07.15 ingepland op de OK.” Tweede reactie in mijn hoofd: F*&#k! Nee, ik heb een Plan. ‘Staat gepland’ klinkt echt niet hetzelfde als zorgvuldig met uw agenda afgestemd . Ik hoor gewoon even niet wat u zegt. (Selfish, yes I know, kom maar door. Maar, be honest: soms heb je het gewoon nodig. En met drie van die bengels is er altijd wel wat dus ik schrik nergens meer van).

Partnerlief is op zakenreis in Turkije (niet onbelangrijke factor die bijdraagt aan het ineenstorten van het kaartenhuis). Die bel ik vanzelfsprekend meteen met het schokkende nieuws. “Oh, wat sneu. Mijn meisje. Ik ben kapot trouwens, kwam 01.30 pas aan in hotel, maar een zwembad zo gaaf. Wacht even, ik stuur je een foto.” Proost to you too. Kill and Attack.

11.00 Tweede telefoontje. “Ja, met de poli, we willen haar dan toch graag vanmiddag alvast even zien”…... Vanmiddag? Daar waar ik even dacht dat de schade zich beperkte tot vanavond en morgen, was het ineens ook het nu. Goed, managen en bijstellen. Logeeradres bellen, paspoort thuis halen, kind halen, andere kinderen geruststellen, afspraken afzeggen, stukken snel wegsturen, opslaan en afsluiten. In de auto bel ik nog wel even met een collega. Ik pak mijn spullen en rij in een staat van teleurstelling en aanvaarding weg.

Feest van Herkenning

14.00 Dochterlief opgehaald, muziek hard aan in de auto. We maken er maar een feestje van. Op naar de anesthesist en een zorgvuldige introductie op het onheil dat morgen komt van een uiterst aardige en geduldige verpleegkundige. Het valt op zich wel mee, maar mijn dochter draait zo haar hoofd om en kijkt de verpleegkundige, met goedbedoelde empathie, stoïcijns aan. En ik zie haar denken: “Als ik net doe of ik het niet hoor dan is het er niet. ” Ik lach en denk bij mezelf dat dacht ik een paar uur geleden ook. … ..

Disney weet raad

18.00 TV- diner. Dat hebben wij samen wel verdiend. Geen running door het bos, wel behoefte aan. Ik kan het gevoel van teleurstelling nog niet helemaal loslaten. Een prakkiserend hoofd die worstelt met het onmogelijke vraagstuk hoe ik extra uren in de dag kan proppen om de deadlines toch te halen. Kan. Dus. Niet. En dan kijk ik naast me. Ik zit op de bank met mijn dochter naar de film Frozen te kijken en probeer ik me te bedenken wat deze dag nu brengt. Het is zo’n dag waarin alle rollen die ik vervul (wil vervullen) verstrikt in elkaar raken. Als touwen van een marionetpop die ontwart moeten worden maar als je de ene lus door de andere haalt wordt het alleen maar erger. Allerlei managementrollen en emoties komen samen: zorgende moeder, werkende vrouw met ambitie, begripvolle partner naar hardwerkende man in het buitenland (met punten aftrek voor het sturen van foto zwembad) en last but not least: het managen van Me Myself and I. Disney weet terstond raad. Mijn dochter grijpt de afstandsbediening, het geluid gaat hard, en we zingen allebei luidkeels ‘Laat het los, laat het gaan’.

Een van de beste managementprincipes die er is.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen